---------------------------------------------------------------------------------

วันที่3 - เดินทางสู่พาราณสี สารนาท พิพิธภัณฑ์ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน

พระธัมเมกขัมสถูป วัดไทยสารนาถ

ตื่นกันเช้ามืดทุกวันเลย แต่ก็ไม่รู้สึกเหนื่อยหรือเพลียนะ ชิลล์ๆ55+

ตื่นมาอาบน้ำแต่งตัวยังไม่ทันเสร็จดีเลย คนยกกระเป๋ามาเตรียมยกละ

เราก็แบบเฮ้ย...ผมยังไม่ได้หวีเลยนะ รีบมายกกันไปถึงไหน

ก็ให้เค้ายกลงไป เราก็ไปกินข้าว

การเดินทางไปพาราณสีของเราครั้งนี้ใช้เวลาประมาณ4-5ชม.บนรถ

โดยใช้เส้นทางซูเปอร์ไฮเวย์ของอินเดีย(ว้าว!...จริงๆแล้วก็ทางธรรมดาเนี่ยแหละจ้ะ55+)

เสร็จสรรพขึ้นรถแล้วก็...คร่อกกกก!!!

นี่ขนาดไม่เหนื่อยนะเนี่ย รู้ตัวอีกทีคือเค้าแวะปั้มน้ำมันเพื่อจะไปฉี่กัน

ก็ตื่นมาลงไปยืดเส้นยืดสาย เดินเรียงแถวกันไปห้องน้ำ

พอมาต่อคิวกันหน้าห้องน้ำปุ๊บ ก็มีพนักงานปั๊มเดินมาสตาร์ทเครื่องสูบน้ำ

นึกภาพไม่ออกนึกถึงบ้านเราน่ะแหละ แบบที่ใช้เท้าถีบเครื่องไว้แล้วใช้มือดึงอ่ะ

แต่แล้วก็เข้าไม่ได้ เพราะห้องน้ำเหม็นมาก จริงๆแล้วเราก็บ้านๆ

ไม่ใช่คุณหนูมาจากไหนนะ แต่นี่แบบต้องขอตาย เอ้ย! ขอบายค่ะ

จึงต้องอาศัยอุปกรณ์เสริมเจ้าเก่า กางเต็นท์มันข้างห้องน้ำนั่นแหละ

แล้วก็ฉี่ไปขำไป เมื่อพี่กิ๊ฟที่ไปฉี่คนแรกพูดว่า

"ว้าย ทำไมหญ้ามันสูงจังล่ะตรงนี้"

555555555555555555+

(ปั้มที่แวะฉี่)

(เครื่องสูบน้ำ)

(ป้าซ้อมไว้ก่อนเลยเผื่อกรณีหาพุ่มไม้ไม่ได้55+)

รถวิ่งไปอีกซักพักก็แวะฉี่กันอีก คราวนี้เจออูฐเดินสวนมา

นับว่าเป็นโชคดีมากเพราะ แหม...รัฐพิหารไม่มีทะเลทราย

ใครจะคิดว่าจะได้เจออูฐกันล่ะ เนอะ??

(อูฐสุดน่ารัก)

นั่งรถต่อไปอีกซักพักก็ถึงที่พักแวะดื่มชาอินเดียเป็นชาใส่นม

รสชาติเหมือนชานมบ้านเราแต่เป็นแบบที่น้ำแข็งละลายแล้ว

นึกออกใช่มั้ยคะ จืดๆ เพราะเค้าไม่ใส่น้ำตาล

แบบนั้นเลย ก็อร่อยดีอีกแบบ55+

ตรงที่จอดรถร้านเราก็เหลือบไปเห็นแก๊งเด็กมอม

นั่งเรียงกันเรียบร้อยเลย แต่ก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์ด้วยหรอกนะ55+

(ชานมจืด)

(พี่กรเดินไปถ่ายรูปแก๊ง)

(ถ่ายกะรถบัสที่พาเราไปทุกหนแห่ง)

แล้วเราก็แวะกินข้าวกลางวันกันที่ไหนคะ??

(อ่ะเดาไม่ถูกกันนะน่ะ...55+)

เราไปแวะกันข้าวกันที่..."ที่พักคนขับรถบรรทุก"ค่ะ

เหนือความคาดหมายของมนุษยชาติ คือไม่รู้อะไรยังไงถึงได้มากินที่นี่

ในชีวิตคงไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว หญิงปลื้มมมมมม55+

อาหารก็เป็นอาหารกล่องเหมือนเดิมแหละค่ะ

ส่วนพวกคนขับที่อยู่ที่นั่งคงมองว่าเราแปลกๆกันอยู่แหละ

ขำขันดีค่ะ กินไปถ่ายรูปไป

กินเสร็จพี่กรออกไปซื้อหมาก(สงสัยจะติดใจ55+)แล้วก็ถ่ายรูปกะคนแถวนั้น

เจอเตียงนอนพักเลยไปนั่งถ่ายรูปด้วยเลย

(เป้นเพิงปลูกง่ายๆริมถนนและรถบรรทุกจำนวนมาก)

(อาหารกล่อง)

(จริงๆแล้วคนขายหน้าเหมือนไกด์!?)

(คืนละ10รูปีเท่านั้น)

ต่อจากนั้นก็นั่งรถกันต่อไป ต่อไป ต่อไป...

จริงๆแล้วเราเดินทางตามรอบพระพุทธเจ้าเลยนะคะ

เพราะตั้งแต่เลิกปฏิบัติทุกรกิริยา ปัญจวคีย์ก็หนีหาย

หลังจากตัรสรู้แล้วพระพุทธเจ้าก็ได้ก็เดินทางกว่า200กม.

ใช้เวลา11วัน11คืน เพื่อไปโปรดเหล่าปัญจวคีย์ที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน

เราหลับไปตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ค่ะ รู้ตัวอีกทีก็ถึงโรงแรมแล้ว

พอเก็บกระเป๋ากันเสร็จก็ออกเดินทาง

ไปที่ป่าอิสิปจนมฤคทายวันกันเลย!!

เราไปแวะกันที่พิพิธภัณฑ์ก่อนเพื่อนไปฟัง

ประวัติศาสตร์ของพระพุทธรูปต่างๆและเสาอโศก

แต่เค้าห้ามเอากล้องเข้าเลยไม่ได้ถ่ายรูปมา

(หัวสิงห์ที่เสาอโศก ไปหารูปมาจากเน็ต)

ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน แปลว่า ป่ากวาง เป็นสถานที่สุดฮิต

สำหรับนักบวชต่างๆจะมาบำเพ็ญตบะหรือโยคะตามจิตศรัทธา

ซึ่งตอนนี้ก็หลายพันปีผ่านมาแล้วป่าก็ดูไม่ค่อยเป็นป่าเท่าไร

เป็นสถานที่ๆพุทธเจ้าได้แสดงปฐมเทศนา และโกณทัญญะ

ได้บวชเป็นพระสงฆ์รูปแรกในพุทธศาสนา ทำให้มีพระรัตนตรัยครบ3ประการ

มีการสร้างสถูปใหญ่บิ๊กมาคร่อมที่ตรงนั้นไว้ในสมัยพระเจ้าอโศก

เรียกว่า "พระธัมเมกขสถูป" แปลว่า สถูปผู้เห็นธรรม

ทุกคนเดินเข้าไป ดีมากตรงที่เค้าไม่ให้ขอทานเข้าไป ไม่งั้นวุ่นวายแน่

ยายๆทั้ง4บอกจะนั่งรออยู่แถวๆทางเข้า ปล่อยส่วนที่เหลือ

เข้าไปนั่งสมาธิสวดมนต์ตรง”มูลคันธกุฎี”ซึ่งเป็นสถานที่

ที่พระพุทธเจ้าประทับจำพรรษาแรก

จากนั้นก็เดินด๊อกแด๊กกันเข้าไปต่อที่”ยสะสถูป”

หลายๆคนคงคุ้นกะวลีที่ว่า “ที่นี่วุ่นวายหนอ ที่นี่ขัดข้องหนอ”

นั่นแหล่ะค่ะ ที่มานั้นมาจากตรงนี้เลย เริ่มที่ว่า

ยสะเนี่ยเป็นบุตรของมหาเศรษฐีชาวพาราณสี เค้ามีทุกสิ่งอย่างแต่กลับเป็นทุกข์

พระพุทธเจ้าจึงแสดงธรรมโปรด ยสะและสหายอีก54คนจึงขอบวชเป็นพระ

เราก็เดินกันไปต่อจนถึงสถูปใหญ่บิ๊ก หาที่เหมาะๆแลนดิ้ง

แล้วก็ลงนั่งสวดมนต์และสมาธิกันไป แล้วก็ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก

ระหว่างนั้นเองตาก็เหลือบไปเห็นเณรน้อยเวียดนาม

คือจริงๆแล้วเมื่อคืนที่ไฟไม่พอเราก็ได้นอนโรงแรมเดียวกะเณรน้อยไปแล้ว

พระอาจารย์เป็นคนชี้ให้เราไปอุ้มเณรน้อยกลับบ้าน55+

น่ารักขั้นMaximum คือแม่เค้าเป็นนักบวชแหละค่ะ

ก็มากราบพระตามแม่ แม่ว่าบทสวดก็ว่าตาม พูดยังไม่ค่อยชัดเลย

เรากะพี่ปอก็ย่องเข้าไปทำเนียนสวดข้างๆ แอบถ่ายรูปมา55+

อยากอุ้มกลับบ้านมากๆ น่ารัก

(พี่กิ๊ฟ แพรว และพี่ปอ ถ่ายรูปกะคุณตุ๋มไกด์)

(มูลคันธกุฎี กุฏิพระพุทธเจ้า)

(เดินด๊อกแด๊กชมนกชมไม้55+)

(ถ่ายกะยสะสถูป จะได้ไม่วุ่นวายไม่ขัดข้อง)

(ไปตีเนียนถ่ายกะเณรน้อย)

จากนั้นก็เดินชมนกชมไม้กันกลับไปที่ทางออก

ที่นี่เค้าจะปิดเมื่อตะวันตกดิน

ระหว่างทางก็ได้ยินเสียงยายตะโกนแหวกอากาศมาว่า

"มัวทำอะไรกันนักหนา ยายเพ็ญเป็นลมแล้ว"

เราก็ตกใจ เพราะยายเพ็ญอายุ70จะ80อยู่แล้ว

เกิดเป็นไรขึ้นมาคงแย่แน่ เราเลยวิ่งค่ะ วิ่งๆๆๆไป

พอใกล้จะถึงแล้วเห็นยายเพ็ญลุกขึ้นนั่ง...

เราก็แบบ เฮ้ย!! ไหนว่าเป็นลมไง ไมลุกเองได้วะคะ?

ปรากฎว่ายายไม่เป็นอะไรแค่เหนื่อย แต่ยายของหนูโมโหที่ไปกันนานเฉยๆ

เอ่อ...ลักษณะนี้ก็เหนื่อยฟรี แต่ไม่เป็นไร เพื่อยายหนูทำได้ค่ะ

เมื่อฝ่าดงคนขายของกันขึ้นรถไปได้แล้ว

เราก็มุ่งตรงไปที่วัดไทยสารนาถ เพื่อทอดผ้าป่า

ป้าๆและไกด์หอบของมาทำบุญเยอะมาก

(ภายในพระอุโบสถ วัดไทยสารนาถ)

แล้วก็กลับไปทานอาหารเย็นที่โรงแรม และนอน

โรงแรมที่นอนคืนนี้นั้นเจริญค่ะ เหมือนโรงแรมบ้านเรา

ที่ทำน้ำอุ่นร้อน แอร์ติดดี มีที่เป่าผม เก๋ๆค่ะแต่ได้นอนที่นี่แค่คืนเดียว...

 *วันที่4ต้องต่ออีกเอ็นทรี่ค่ะ

มันยาวมากโพสต์ไม่ได้

รออ่านวันที่4ได้เอ็นทรี่ข้างบน